2007/May/26

เพิ่งไปดูละครเวทีเรื่อง แสลง มาค่ะ
กำกับโดย สินีนาฏ เกษประไพ

สดๆ ร้อนๆ จาก สถาบันปรีดีพนมยงค์ เทศกาลละคร ของกลุ่มคนทำละครเล็กๆ ที่เปี่ยมด้วยความตั้งใจ และทำงานกันมาอย่างต่อเนื่อง

ละครที่เลือกดูคือเรื่อง แสลง ค่ะ
ที่เลือกดูเรื่องนี้เพราะเชื่อในฝีมือของ สินีนาฏ ค่ะ ประทับใจตั้งแต่เธอเล่นเรื่อง กูชื่อพญาพาน ของพระจันทร์เสี้ยว เธอนับเป็นศิษย์พระจันทร์เสี้ยวรุ่นหลังๆ ค่ะ แต่ตอนนี้ก็มาเป็น รุ่นพี่ ของกลุ่มคนทำละครเวทีใหม่ๆ ค่ะ

การแสดงละครเวทีในเทศกาลละคร ผู้หญิงในดวงจันทร์ ครั้งนี้ จัดแสดงในห้องเล็กๆ ในสถาบันปรีดี พนมยงค์ ซึ่งห้องเล็กๆ ดังกล่าว แท้ที่จริงคือ ห้องซ้อม ของกลุ่มพระจันทร์เสี้ยว และเมื่อถึงเวลานี้ ก็จัดเป็นโรงละครได้อย่างน่ารัก และกันเอง


บรรยากาศหน้าโรงละครก็เล็กๆ น่ารัก มีการขายของแนวๆ กันนิดหน่อย คุ้นๆ หน้ากันอยู่ บางคนก็เป็นนักแสดงของพระจันทร์เสี้ยวค่ะ เคยเห็นผลงานกันอยู่ อย่างพี่คนนี้ แสดงเป็นเทพพยากรณ์ ในเรื่อง แอนธิโกเน ค่ะ (ในละครแกแสดงเป็นหมอดูตาบอด แกทำตาบอดด้วยการเหลือกตาเห็นแต่ตาขาวตลอดเรื่อง ทำได้เหลือเชื่อมากเลย)

ถึงการแสดงเรื่องแสลง เราจึงได้ไปชมบรรยากาศโรงละครโรงเล็ก เล็กๆ แต่ก็ทำที่นั่งลดเป็นสแตนด์ ลดหลั่นชั้น ทำให้คนดูไม่มีการบังหัวกันแน่นอน คนดูจึงรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของเวทีไปด้วย

ฉากเป็นสวนเล็กๆ ใบไม้ร่วงเต็มพื้น ต้นไม้สีขาวยืนต้นคู่กัน ด้านหน้ามีม้านั่งสีขาวหนึ่งตัว
เรื่องเปิดด้วยเด็กหนุ่มคนหนึ่ง พร้อมช่อดอกไม้ในมือ คุยโทรศัพท์ ที่ทำให้ทราบว่า กำลังง้อหญิงสาว และจะรออยู่ที่สวนนี้ ขณะนั่งรอยาวนานนั้น ตัวละครหญิงมีอายุ นุ่งผ้าตีนจกแบบทางเหนือ หิ้วของพะรุงพะรัง ทั้งกระเป๋าเดินทาง และตะกร้าใบให้ สักครู่ การโทรศัพท์ของเธอทำให้ทราบว่า คนที่เธอต้องการคุยไม่อยู่

และเรื่องราว ความรัก ของคนสองยุคก็ปรากฏขึ้น
ชายหนุ่ม กับอาการหัวเสียเกินกว่าเหตุ วิธีคิดอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของแฟน ส่วนป้าชาวเหนือที่แทนตัวเองว่าจำปา ก็พยายามทำให้ชายหนุ่มตื่นจากอาการหัวฟัดหัวเหวี่ยง และการณ์ก็เปิดเผยถึง ความรัก ของป้าจำปา
มันใช่แค่เรื่องของความรักหรอกค่ะ แต่ละครกำลังบอกถึง ความเป็นผู้หญิง ในความรักของสองยุค

ชายหนุ่มผู้หัวเสีย เป็นนักแสดงมีฝีมือค่ะ ในแอนธิโกเน เขาก็เล่นเป็นตัวละครสำคัญ ในแสลง คุณจะเห็นว่า เขาแสดงอาการ อกหัก ได้เหมือนมาก ในอาการปริ่มๆ น้ำตาจะร่วง พูดไป ปากสั่นไป เหมือนจะร้องไห้ แต่ก็กลั้นเอาไว้ เขาแสดง การกลั้นร้องไห้ ได้สมชายค่ะ ในขณะที่ ป้าจำปาที่แสนอารมณ์ดี น่ารัก เวียงใส และอู้คำเมืองตลอดเรื่อง ทำให้เราหัวเราะไปกับความซื่อ และน่ารักของแก แต่เมื่อเรื่อง น้ำเน่า ของแกเปิดเผยขึ้น เราก็ได้เห็นป้าร้องห่มร้องไห้ ในแบบของป้า ที่ทำให้เราเองก็น้ำตาซึม เลยทีเดียว

ละครเรื่องแสลง จบลงแบบแฮปปี้ แต่ชีวิตจริง มันยาก
ผู้ทำละครเพียงต้องการสะท้อนเสี้ยวหนึ่งของ เรื่องน้ำเน่า ของผู้หญิงไทย
พรุ่งนี้ก็ยังมีการแสดงนะคะ


edit @ 2007/05/26 22:15:28
edit @ 2007/05/29 11:42:55

Comment

Comment:

Tweet


#3 by (125.26.245.79) At 2007-08-29 13:12,
ได้ไปดูมาเหมือกัน รอบสุดท้ายพอดี
ทำได้ดีจริงๆค่ะ อึ้งๆ
และชื่นชมทั้งคนกำกับ และคนแสดง
#2 by ลูกแก้ว (124.120.232.237) At 2007-06-10 14:35,
ขอบคุณมากค่ะ

มีภาพบรรยากาศงานให้ชมกันแล้วนะคะ
ใน webboard ของ www.CrescentMoonTheatre.com ค่ะ
#1 by ผู้หญิงในดวงจันทร์ (124.121.22.112) At 2007-06-03 22:59,